Það getur reynst virkilega erfitt að sjá sjálfan sig í
réttu ljósi. Ég hef ýmsar rétt- og ranghugmyndir um sjálfa mig
og oft erfitt að greina á milli. Ég vil líta á mig sem gáfaða vel
heppnaða manneskju en er í reyndar oftast óorðheppin
blaðurskjóða sem hefði gott af því að bíta í tunguna á sér og gefa
henni svo góða hvíld af og til. Ég held ég sé heldur ekki
neitt fullkomlega misheppnuð.. ég vona það að minnsta kosti ekki.
Hver er svosem fær um að dæma það? Ekki er ég fær um að dæma
hvort aðrir séu misheppnaðir, nema kannski Guðmundur í Byrginu
en hann flokkast sem óþverri tel ég víst.
Mér þyki ákaflega hart að viðurkenna það að ég er einstaklega
ólagin í mannlegum samskiptum. Ég meina ekkert illt, en ég er
svo oft hrædd um hvað fólki finnst um mig að ég byrja
ósjálfrátt á því að vinna markvisst að því að fæla viðkomandi
í burtu. Ég vil síst af öllu virka örvæntingafull og skipti þess
vegna of oft yfir í þann gírinn að verða hreint og beint
fráhrindandi. Svo bætist ofan á þetta að ég er hrikalega
ómannglögg, á það til að gleyma nöfnum á góðum vinum mínum. Ég er
ekki að grínast! Þetta er hryllingur og oft mjög vandræðalegt. Ég
gleymi andlitum, þori ekki að heilsa fólki úti á götu nema ég sé
100% viss um að vera að heilsa réttu manneskjunni. Það er ekkert
grín að vera svona misheppnaður.
Svo á ég það til að festast inn í mínum eigin heimi og á erfitt
með að hleypa fólki inn í þann heim. Hef aldrei samband við neinn,
ekki einu sinni bestu vini mína. Ég vil hugsa um sjálfa mig sem
góðan vin sem ræktar vináttuna markvisst en ég er það ekki. Ástæðan
er ekki sú að mér þykir ekki vænt um vini mína. Mér þykir mjög
vænt um þá. Ég geri þetta bara oftast hugsunarlaust og
vakna seinna upp við þann vonda draum að vinina á maður
ekki að taka sem sjálfsögðum hlut.
Ekki falleg lýsing á mér en ákaflega hreinskilin. Ég vildi að ég
væri betri manneskja, kannski verð ég það einn daginn. Aðalástæðan
fyrir þessari sjálfskoðun er líklega einveran eftir að Baldur fór
til Þýskalands. Ég á það til að hugsa aðeins og mikið en ég hef
gott af þegar ég er mikið ein með sjálfri mér.
Ég veit ekki hvort mig langi í komment á þennan pistil því hann
var ekki skrifaður með það í huga að fá hughreystingarkomment frá
öðrum. Líklega skrifaði ég hann til að vera hreinskilin, kannski
full heinskilin en það verður bara að hafa það.
Góðar stundir
ps. Ég fé aulahroll bara við að lesa þetta yfir. En ég hef ekki
bloggað svo lengi svo þetta fær að standa.