Ég er haldinn nýrri þráhyggju. Þessi þráhyggja kallast ljósmyndun og er stórhættulegur og bráðsmitandi sjúkdómur. Hvað heilvita manneskja kaupir sér 100 þús króna myndavélapakka frá Bandaríkjunum þegar krónan er fallin og dollarinn í 81 kr? Ég. Á besta tíma líka og rétt fyrir vorpróf lagadeildarinnar. Hef ég hugleitt það að gefa laganámið upp á bátinn til að leika mér við nýja dótið mitt? Jábbs. Samt, ekki beint það skynsamlegasta í stöðunni.

En já, ég er hætt hérna en sýniþörf mín fær framvegis útrás á http://www.flickr.com/huldaa .

Takk fyrir mig

Ritstífla hefur hrjáð mig seinasta árið eða svo. Spurning um að segja skilið við bloggheiminn í staðinn fyrir að rembast áfram við að skrifa hérna.

Takk fyrir mig

Kv. Hulda Ösp.

Það er til fólk sem þarf að stilla klukkuna sína 10 mínútur á undan til að vera ekki alltaf of seint.

Svo er til fólk sem þarf að stilla klukkuna sína 10 mínútur of seint því það er alltaf á réttum tíma.

Ég tilheyri seinni hópnum og ég er farin að hallast að allir aðrir tilheyri fyrri hópnum.

Þar af leiðandi hef ég ákveðið að héðan í frá mun ég ALLTAF vera 10 mínútum of sein þegar ég mæli mér mót við fólk.

Eftir viku mun ég svo taka ákvörðun um það hvort hentugra sé að vera 20 mínútum of sein.

Baldur, elskan. Þetta er ekki skot á þig

Ég er fátæk. Skatturinn hefur gengið svo hart að mér seinustu mánuðina (160.000 kr. síðan í ágúst) að ég veit ekki mitt rjúkandi ráð. Þannig að niðurskurður var eina lausnin. Hætt var við Malmö ferðina með vinnunni hans Baldurs og ég hef ekki verslað mér föt í einhverja mánuði (kápan í vero moda sem ég keypti um daginn telst ekki með. Hún var svo ódýr) þó svo að ég sé að vera búin að slíta út öllum lörfunum sem ég á.

En það hundleiðinlegt að geta ekki leyft sér neitt. Ekkert örlítið dekur, ekki neitt. En nýlega opnaðist fyrir mér nýr heimur iðnnema. Það byrjaði með því að Guðrún bað mig um að vera módel fyrir sig í fótleggja vaxi og ég þurfti ekki að borga krónu. Þá fór ég að spá meira í þessu og komst að því að litun og klippun  hjá nema í Iðnskólanum í Hafnarfirði kostar 2000 kr. Að sjálfsögðu skellti ég mér í tíma og er þvílíkt ánægð með útkomuna. Auk þess er ég hætt að keyra í skólann og farin að taka strætó. Því miður fylgja því miklir bakverkir þar sem ég þoli illa að vera að burðast með þessa þungu skólatösku. Núna er ég bókstaflega að drepast í bakinu og datt þá í hug að gúgla nuddskólann. Að sjálfsögðu er boðið upp á nemanudd sem kostar 2500. kr.

Þetta er algjör snilld, sérstaklega þar sem nemar eru nýbúnir að læra allt, alveg ferskir og vita hvað þeir eru að gera. Ég var kannski mest stressuð yfir hárinu, en ég er þvílíkt ánægð með það og það er alls ekki gefið.

 Svo er bróðir minn að læra rafvirkjann svo ég get fengið hann til að gefa mér raflost þegar ég er orðin eitthvað dauf af skammdeginu.

Ég er í nemendafélagi sem er afbragð annarra félaga. Félagsstarfið er afspyrnugott, viðburðir nánast í hverri viku og ekkert út á starfsemi þess að setja.

En starfsemi félagsins er styrkt af kaupþing banka og þess vegna er lógóinu þeirra klínt á hvaða skírteini, plakat, auglýsingu og hvaðeina sem tengist félagi þessu. 

Í kaupunum hefur líka fylgt að starfsmenn bankans fá leyfi til að sitja fyrir nemendum innan veggja skólans sbr. e-mail frá Lögréttu sem mér barst í dag.

Ég fæ það stöðugt meir á tilfinninguna að ég búi út í bagdad frekar en í breiðholti. Sprengingarnar hafa ekki stoppað í allan dag hérna í ghettóinu. Á meðan þykist ég vera að læra fyrir prófið sem styttist óðum í.

Áramótin, jólin og allur pakkinn voru stórskemmtileg. Fæ mig samt ekki til að skrifa langa færslu svo ég segir bara takk fyrir mig. 

Annars bara gleðilegt nýtt ár með fullt af fögrum fyrirheitum. Takk fyrir það gamla!

Ég er núna stödd á bókasafninu í HR að undirbúa mig fyrir munnlegt lokapróf. Seinasta prófið! Ég hélt ég væri ein á bókasafninu enda klukkan einungis 6. Ég er víst ekki ein um að halda að ég sé ein. Núna áðan byrjaði einhver snillingur að syngja hástöfum inn á lesstofu. Ég leyfi mér að efast um að hann hafi gert ráð fyrir hlustendum.

Varð að deila þessu

Jamm...hvað ætti maður að segja um  þessi próf. Eitt fall í kröfurétti takk fyrir takk! Ákaflega svekkjandi fall þar sem vantaði 0,5 upp á að ná. En ég er svosem ekki að væla mikið yfir því. Það er endurtektarpróf í byrjun janúar og ég hygg á að nýta jólafríið vel í að læra þetta efni betur. Þetta er bara alls ekki létt fag og þeir sem eru að standa sig best eru þeir sem eru duglegastir að læra. Það væri synd að segja að segja að ég hafi verið dugleg í vetur. Ég fæ að bæta fyrir það í jólafríinu. Annars slefaði ég í bókstaflegri merkingu í stjórnskipunarrétti. Hefði ég fengið 0,1 minna hefði ég fallið. Mikið djöfull er ég sátt með það enda var þetta fáránlega erfitt próf. Ég giska á að hafa náð bókhaldinu þó einkunnin sé ekki birt ennþá. Ég ætti það a.m.k. skilið þar sem ég vakti alla nóttina fyrir þetta próf yfir kennitölum og reglum reikningsskilaráðs.

Eina sem er eftir er munnlega aðferðafræðiprófið á miðvikudaginn 12. des. Ég get ekki beðið eftir að klára það. Hef séð jólafríið mitt í hyllingum síðan um seinustu jól. Jah, ég hef ekki beint fengið frí síðan þá. Búin að vinna stanslaust og fór beint í HR frá Bjarkalundi.

 Annars hef ég verið að safna dágóðum slatta af áramótaheitum í sarpinn. Þ.m.t. betri nýtingu á líkamsræktarkortinu í Baðhúsinu, betri tíma og árangurstjórnun í náminu, betri stjórn á fjármálum (jafnvel reglubundinn sparnaður?) og kannski ætla ég að fá mér vinnu. Gallup? Hreingerningar? Bar? Ég fæ samt ennþá hroll við tilhugsunina um þjónustustörf og þrif.

Annars stefni ég á að níða af mér þessa fullkomnunaráráttu hugsun sem tekur bólfestu í mér þegar síst skyldi. Oftast í próftíð þegar ég hef verið latur nemandi alla önnina. Alveg sérstaklega undarlegur hugsunarháttur þar sem ég framkvæmi lítið í því að reyna að vera fullkomin heldur er ég stöðugt að bera mig saman við þá bestu og svekkja mig á því að vera ekki best. Það er sérstaklega bjánalegt og tilgangslaust að sýna fullkomnunaráráttu ekki í verki heldur einungis í hugsunarhætti.

Jakk, ætti ég að birta þetta? ahh.. jújú. Ég er búin að læsa og loka að mér þessa próftíð og víst best að koma fréttum af mér af hérna.

Hafið það gott, Kv. Hulda Ösp

 

Vonbrigði lífs míns:

Þegar ég komst að því að Sydney Sheldon (krimma rithöfundur) væri karlmaður. Ég hélt þetta væri kona sem sæi hið rétta innra "evil" eðli kvenna. Eftir að hann varð karlmaður varð hann að fáránlegri karlrembu sem hefði ekkert vit á konum. Komst að þessu í fyrra þegar karlgreyið lést. Þegar ég er búin að jafna mig almennilega á þessu þá kemst hann kannski aftur í sátt.

Tracy Chapman var víst kona. Röddin hennar er það kynlaus og þetta gat þess vegna verið karlmaður, hvað átti ég að halda? Lengi vel átti ég erfitt með að hlusta á tónlist "hennar" eftir að ég komst að þessu. Ég er búin að sætta mig við þetta að mestu leyti en verð að viðurkenna að ég hlusta á hana með öðru hugarfari en ég gerði áður.

Fyndið hvað kyn mun alltaf skipta miklu máli. Ég er og mun ávallt vera dæmd eftir kyni mínu. Ég mun þurfa að berjast á móti steríótýpum allt mitt líf. Allir þurfa þess. Konur eru jú viðkvæmir skófíklar sem kunna ekki að keyra.

Ég las bók í haust sem heitir: Það er staður í helvíti fyrir konur sem hjálpa ekki öðrum konum. Þessi bók opnaði augu mín algerlega fyrir því hvaða áhrif kynjaímyndir hafa og byrja strax við fæðingu og í leikskóla.

Samt finn ég ekki þörfina til að berjast á móti þessum staðalímyndum. Mikilvægast finnst mér að gera sér grein fyrir þeim og láta þær ekki stjórna lífi mínu. Hvað öðrum finnst er þeirra mál, líf mitt á ekki að stjórnast af skoðunum annarra á mér.

Nei, ég vil ekki láta breyta ráðherra titlinum. Rökin sem liggja baki því að breyta honum eru þó mun sterkari en mín "afþvíbara" rök.

Nei, ég hef ekkert að segja. Var bara orðin þreytt á seinustu færslu. Það deilir víst enginn mínum eldheita áhuga á nickelback. Undur og stórmerki.

Annars eru prófin handan við hornið. Ég marði próftökurétt í aðferðafræðinni og var sko ekki hlaupið að því. Núna fæ ég að kvíða fyrir að mæta í munnlegt próf. Hvernig undirbýr maður sig fyrir svoleiðis? Wonderbra og stutt pils? Brosa svo fallega og snúa upp á hárið?

Fyrir utan það er hreint ekkert að frétta. Pælingar um lífið og tilveruna að auki í lágmarki. Stjórnskipunarréttur á hug minn allan en veit ekki hversu vel fróðleiknum tekst að síast inn í hausinn.

Reyndar hef ég miklar áhyggjur af íslenskunni minni. Mér þykir henni fara stórversnandi og ég farin að sletta á fáránlegustu stöðum. Í alvöru, hvernig er hægt að taka manneskju alvarlega sem getur ekki tjáð sig almennilega á eigin tungumáli? Ég er ein af þeim bjánum sem halda að til að leggja áherslu á orð sín þurfi að nota ensk orð. Lúser!

Prófin klárast 12. des. Sjáumst þá

Kv. Hulda.

Var að uppgötva að það vantaði alla tónlist í mitt daglegt líf. Er að bæta úr því með hjálp radiblogclub.com

I'VE BEEN WRONG

I'VE BEEN DOWN

BEEN TO THE BOTTOM OF EVERY BOTTLE

THESE FIVE WORDS IN MY HEAD

ARE WE HAVING FUN JET

 

Sæluhrollur hríslast um mig þegar ég heyri þetta lag. Því hefur verið nauðgað í tætlur síðan ég var í 10. bekk og það verður bara ekki þreytt.

Kveðja, Hulda, fm-hnakk rokkari.

ps. kvet alla til að kommenta um þeirra allra uppáhaldslag. Eða benda mér á góða hljómsveitir..

Það sem þessi blessaða ritgerð hefur valdið mér miklu hugarangri. Alveg hreint ótrúlegt, en ég er ókrýndur meistari í að velta mér upp úr hlutunum.

Ég var hálfnuð með verkið þegar ég áttaði mig á að ég var að nálgast efnið frá sagnfræðilegu sjónarmiði en ekki frá lögfræðilegu sjónarmiði. Þetta er bara vani enda er ég ekki búin að tileinka mér þennar jurdiska þankagang sem kennarinn elskar að tala um. Ég er svo græn að þegar ég heyri orðið juridiskt fer ég bara ósjálfrátt að hugsa um júgursmyrsl. Og þá fer ég að hugsa um fjósið á Miðjanesi en eftir mjaltir þurfti oftar en ekki að bera júgursmyrsl á júgrin á blessuðu kúnum. Sumar þurftu svo eitthvað sérstakt brúnt júgursmyrsl til að verjast sólbruna. Og mikið djöfulli var svo erfitt að þvo þetta af höndunum. Í sveitinn voru nefninlega vaskarnir þannig að þú gast valið um sjóðandi heita kranann eða ísfrjósandi kalda kranann. Those were the days.

Annars er ég með litla sögu af mér og afrekum mínum í umferðinni. Ég þreytist seint á að setja út á aksturslag annarra svo í stað þess að éta ofan í mig öll þau orð þá forðast ég það eins og heitann eldinn að setjast undir stýri. En í tilefni þess að hafa full yfirráð yfir bílnum í fjarveru Baldurs þá ákvað ég að keyra í skólann í morgun. Fyrir þá sem ekki vita þá hófst ferðin sem sagt í þrándarseli sem er rétt hjá Mjóddinni. Áfangastaður: HR sem er rétt við kringluna. Ferðin byrjaði ágætlega. Ég renndi niður brekkuna á kúplingunni en þegar ég ætlaði að taka af stað þá vildi bíllinn bara fara aftur á bak. Rökrétt svosem, bíllinn var í bakkgír. Jæja, ég reyndi að láta þetta ekki setja mig út af laginu, setti í 1 gír og tók af stað. Reyndi þvínæst að muna hvar ég átti að beygja til að enda á miklubrautinni. Ekki gera sömu mistök og seinast og enda á sæbrautinni og fara eitthvert lengst niður í bæ. Allt gekk eins og í sögu ég var komin á miklubrautina. En bíddu, þetta er ártúnshöfði??...Ég er að fara í vitlausa átt. Týbískt. Jæja ég beygi eitthvert og skiltið segir mér að ég stefni í átt að gullinbrú, NEI ANDSKOTINN! Ég er ekki að fara í grafarvoginn fjandinn hafi það! Og þá reyndi ég það í fyrsta skipti, U beygju á ljósum (ljósið var grænt sko). Hélt ég hefði aldrei stáltaugarnar sem þyrfti í þetta. Flott Hulda flott!! Og svo tókst mér að enda á miklubraut aftur, í þetta skipti var ég að fara í rétta átt. Á leiðinni þrjóskaðist ég við að vera á hægri akrein, rétt á eftir vöruflutningabíl sem silaðist áfram á 50. En ég ætlaði sko ekki að missa af akreininni upp í kringluna. En á einhvern ótrúlega bjánalegan hátt tókst mér að gleyma að beygja yfir á akreinina og þorði ekki annað en að keyra áfram að næsta hringtorgi og snúa þar við. Já, næsta hringtorg var ekki tiltölulega nálægt. Nánar tiltekið, við háskóla Íslands. En eftir það gekk ferðin eins og í sögu, ég meira að segja fann bílastæði við skólann. Og þetta tók ekki nema svona 40 míns.

Ég veit þetta eru engin geimvísindi, en mikið óskaplega flækist gatnakerfi Reykjavíkurborgar fyrir mér.  

Um hvað ætti ég eiginlega að blogga? (Innblástur frá Baldri. Listin að skrifa ekki um neitt)

• Ég gæti bloggað um það að enginn kommentaði við seinustu færslu. En er til tilganglausara væl? Neibb. Bara takk fyrir að kommenta ekki. Kommentið bara þegar ég á það skilið.
• Ég gæti reynt að vera rosalega sniðug. Skrifað sniðugan pistil um þvottinn í þvottavélinni minni sem hefur staðið þar síðan á laugardag. En síðan hvenær var úldinn þvottur sniðugur? Hann er meira illa lyktandi.
• Ég gæti sagt ykkur frá ritgerðinni sem ég er að skrifa í aðferðafræði. Ég er að skrifa um Valdimarsdóm frá 1998 sem hafði þær afleiðingar að alþingi þurfti að breyta lögum nr. 38/1990...zzzzzzzzz...Já. Það yrði skemmtilegur pistill.
• Ég gæti skrifað um það þegar ég var að borða lakrisal áðan og fékk mér kaffisopa í leiðinni. Það er ein sú ógeðslegasta blanda sem til er. Í leiðinni get ég bent ykkur á að ef maður borðar lakrisal og drekkur kristal plús í leiðinni þá breytist gosið í froðu í munninum á manni og það er ekki gott. Líklegast væri sniðugast að drekka bara vatn með lakrisal. Eða bergtopp jafnvel. Ætla að athuga þetta á eftir.
• Ég gæti sagt ykkur frá því þegar ég fór í ræktina um daginn og byrjaði tímann á að slíta reimina á buxunum mínum með tilheyrandi nærbuxnasýningum það sem eftir var af tímanum. Í hvert skipti sem ég þurfti að beygja mig gægðist fram mynd af snigli og fyrir neðan hann stóð: you can't hurry love. Fyrir þá sem vildu vita.
• Annars er ég nú bara á bókasafninu og orðin pínu leið á að lesa 9 ára gamlar umræður á alþingi. Samt hlakkar í mér að umræðurnar eru um frumvarp sem stjórnin lagði fram en var síður en svo sátt við það.
• Jamm, stundum getur Hæstiréttur rassskellt Ríkisstjórnina. Mikið rosalega líður mér vel að vita af því.

Annars bara, takk fyrir að lesa.

Hulda Ösp

Í morgun bað strætóbílstjórinn mig um símanúmerið mitt. Ekki vegna þess hversu óvenjulega vel ég lít út í dag. Heldur vegna þess að honum finnst ég þurfi að fara fyrr á fætur svo ég byrji ekki alla morgna á að hlaupa eins og vitleysingur til að ná strætó. Hann vildi leggja sitt af mörkum við að koma mér á fætur enda árrisull maður.

Morgnarnir verða mér stöðugt erfiðari en merkilegt nokk þá vaknaði ég tímalega í morgun. En þegar ég var tímalega tilbúin til að koma mér af stað. Meikið vel sparslað og eyelinerinn á sínum stað, taskan tilbúin. Þá allt í einu datt mér í hug að ég gæti ekki farið út fyrr en ég væri búin að setja í þvottavél og taka til í öllu húsinu. Þegar því var lokið var klukkan 07:29 og ég hafði 3 mínútur til að hlaupa 200 metrana út á strætóstoppistöð.

Annars var ég fyrir sárum vonbrigðum í gær þegar ég mætti í minn annan tíma í body pump. Vöðvatröllið var horfið og í hans stað mætt vöðvatröllskessa. Þetta var ekki eins gaman enda lét hún ekki mjaðmahnykki fylgja hverri lyftu. Afródanstíminn í fyrradag var hins vegar hin mesta skemmtun og ég líklega ekki ein á þeirri skoðun því salurinn var troðinn af dansglöðum konum. Kannski einum og dansglöðum þar sem maður var oft næstum kýldur niður af næstu manneskju sem lagði mikinn metnað í handasveiflurnar. 

Annars hugsa ég að ég ætti að fara að hlusta á bókhaldskennarann sem er að ræða um einstaklingsrekstur as we speak. Reyndar er ég orðin svo góð með mig í þessu fagi þar sem ég fékk 9 í miðannaprófunum. Montrassinn ég mátti nú ekki við því.

Hann var draumur hvers kvennmanns. Sítt hrokkið hár, sveittur stæltur líkaminn. Hann kvatti mig áfram, fékk mig til að prófa hluti sem ég hef ég hef aldrei reynt áður. Ég var nokkra daga að jafna mig eftir okkar fyrstu kynni.

Þið vitið hvað ég er að tala um. Stúlkan er aftur byrjuð í ræktinni og fyrsti tíminn hét body pump. Lýsingin á þjálfaranum eru ekki ýkjur. Mér leið eins og ég væri stödd í næntís æfingamyndbandi, og ekki bættu fertugu ofurskvísurnar í upp á ástandið. Daginn eftir gat ég ekki gengið fyrir strengjum í lærunum og þarnæsta dag gáfust þríhöfðarnir upp á mér og fóru bara í verkfall. Í tvo daga gat ég ekki beygt vinstri handlegginn sem er óneitanlega óþægilegt við flestar daglegar athafnir.

Í gær mætti ég aftur galvösk í baðhúsið í body jam sem er eins konar dans-leikfimi. Það var virkilega gaman þó ég verði seint kölluð atvinnudansari. Minnti oft meira á spastískan kjúkling frekar en sexy dansgellu. En þetta kemur. Svo var ekki verra að kennarinn reyndist vera draumur hvers karlmanns. Stærri brjóst hef ég ekki séð...verst fyrir karlmennina að þeim er ekki hleypt inn í baðhúsið.

 Ég er þó með smá pælingu? Yrði ekki smá fjaðrafok yfir því ef opnuð væri líkamsræktastöð einungis ætluð karlmönnum? Þar væru svo slagorð upp um alla veggi. Elskaðu karlmanninn í sjálfum þér. Karlmenn eru æðra kynið. Karlmenn geta allt. Karlmenn eru dýrmætasti fjársjóðurinn.

I am strong. I am invincible. I am a woman.